WAAT? Dagknaller: LOOkX Eyeliner & Eyebrow Pencil

Pfffff wat een avond…….Er is geen bal te doen. Iedereen is naar de braderie in Zaltbommel en wij zitten hier maar een beetje uit onze neus te eten. Ik ben aan het werk bij de Jumbo en kijk de minuten vooruit. Zo af en toe komen er een paar klanten de winkel binnen maar het grootste deel van de avond zitten we maar een beetje rond te kijken.
Een half uur voor sluitingstijd komt er een groep jongens binnen. Ze lopen vol bravoure door de winkel heen en trekken het alcoholschap leeg. Een van die jongens houdt zich een beetje op de achtergrond. Hij loopt wel met de rest mee maar ik kan duidelijk zien dat hij zich wat ongemakkelijk voelt bij de aandacht die de groep naar zich toe trekt. Hij ziet er leuk uit, lang met brede schouders. Eigenlijk een typische boerenzoon hier uit de polder. Als hij dichterbij komt kan ik hem wat beter zien. Hij heeft groene ogen en een wipneus. Hij lacht als hij in de gaten heeft dat ik hem aankijk. En als hij lacht komen er kleine kuiltjes in zijn wangen.
Ik help ondertussen een aantal klanten aan de kassa en als ik daar mee klaar ben staat hij ineens voor me. Hij zegt niks en kijkt me alleen maar aan. Normaal gesproken wordt ik daar heel ongemakkelijk van maar nu valt het wel mee. Er is een soort acceptatie tussen ons waarbij er niets gezegd hoeft te worden. Zijn ogen zoeken mijn ogen en mijn hart slaat een keer over. Inwendig probeer ik mezelf bij de les te houden maar ik verdrink langzaam in die groene kijkers.
En dan………begint hij te praten. En niet zomaar een “hallo” maar een heel verhaal. Ik kan het niet eens volgen. Het is een waterval van woorden. Hij vertelt over zijn huis, zijn ouders, zijn hond en kat en over het feit dat hij dit jaar bijna niet genoeg studiepunten had gehaald op school. Ik kijk hem met open mond aan, ik weet niet wat ik doen moet. Zijn pieperige stem staat in schril contrast met zijn brede schouders en prachtige ogen. Hij verteld over zijn enkel die hij al een paar keer gebroken heeft over een nieuwe cd die hij gekocht heeft en over zijn vrienden waarmee hij in de winkel is. Hij verteld over de ruzies met zijn ouders en zus en dat hij uit huis wil. Hij blijft maar praten. Het maakt hem blijkbaar niets uit dat ik niks terug zeg, hij wil het alleen even kwijt. Maar hallo! Ik ben geen psychiaterNa een halfuur komt hij tot de conclusie dat iedereen al weg is. Mijn subtiele pogingen om duidelijk te maken dat hij moest stoppen met praten en dat ik aan het werk moest hadden allemaal gefaald. Nu de winkel ging sluiten moest hij uiteindelijk toch gaan. Terwijl ik hem na kijk denk ik treurig bij mezelf waarom kon hij nu niet gewoon zijn mond houden en mooi zijn?