WAAT? Dagknaller: LOOkX Eyeliner & Eyebrow Pencil

Vanachter mijn zonnebril inspecteer ik de mannen op het terras van ’t Blauwe Theehuis.
De lente is begonnen! Waar hebben deze mannen gezeten afgelopen winter? In de sportschool
waarschijnlijk, want wat een verzameling heerlijke lijven.

Ik voel me onrustig. De hele dag al. Vanaf dat ik vanochtend alleen wakker werd in mijn bed en ik
geen tijd had om mezelf te bedienen (als je begrijpt wat ik bedoel…). Met nog maar
15 minuten voor ik echt de deur uit moest om te werken, zette ik de douche wat kouder.
Afkoelen Valerie.

“Heb je toevallig een kurkentrekker bij je?”
Ik kijk recht in de ogen van the sweetest thing. Mijn mond staat denk ik een seconde of
tien open voor ik kan praten. Of dat nou door die idiote vraag van hem komt of die
diepblauwe ogen waardoor ik even de weg kwijt ben?
“Een kurkentrekker?!”
Hij wijst naar even verderop waar een groepje van een man of drie lachend mijn kant
uitkijkt. Eén tilt een fles omhoog. Rosé zo te zien.
“Wacht je op iemand of kom je even gezellig bij ons zitten?”
“Ik wacht op niemand in het bijzonder,” zeg ik.
Ach wat the fuck. Viva la vida. Ik giet de inhoud van mijn glas achterover en loop achter
hem aan.
Ik schud wat handjes en schop mijn schoenen uit. Grijnzend schroeft hij de dop van de
fles. Slimmerik. Ik krijg een plastic bekertje tot aan de rand gevuld met rosé in mijn
hand gedrukt.

Een paar lippen in mijn nek. Hoe laat is het eigenlijk? Het schemert en ik kan nog met
moeite de gezichten tegenover mij herkennen. Zijn lippen verplaatsen zich naar mijn mond.
Als ik mijn lichaam naar hem toedraai, staat hij abrupt op.
“Hey, ik ga. Bel me maar.”
Hij werpt mij een kaartje toe en loopt in snel tempo van me vandaan.

Wat is dit nou weer? Playing hard to get? Ik geef zijn vrienden een slap handje en druip
af. Thuis in bed probeer ik mezelf te bevredigen. Het lukt me niet. I’m confused. Zijn de
spelregels afgelopen winter veranderd?