Soms beloof je iets en daar zit je dan aan vast......een week in dit geval

Of ik een a twee weken voor Herman wil zorgen? Mijn collega kijkt me vragend aan. “Of ik voor Herman wil zorgen?” Ik herhaal het nog maar een keer voor de zekerheid…..

Mijn collega knikt en kijkt me lachend aan. Ik twijfel, ik ken namelijk helemaal geen Herman, ik heb geen ervaring met Hermannen. De enige Herman die ik ken is het paard van de buren en zelfs die heet niet echt Herman. Ik ben hem Herman gaan noemen omdat ik niet wist hoe hij heette en omdat ik vond dat hij eruit ziet als een Herman. Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat de Herman die mijn collega bedoelt geen paard is. Tenminste dat hoop ik dan.

 Ik heb het idee dat ik al een paar minuten niks heb gezegd want mijn collega begint me een beetje twijfelend aan te kijken. Ik geef haar geen ongelijk. Ik ben namelijk niet het verzorgde type, ik heb goudvissen gehad die standaard na een paar dagen uit hun kom sprongen en trillend en schokkend op de vloerbedekking hun laatste adem uitbliezen. Waarschijnlijk vonden ze een vroegtijdige dood op bruin gemêleerde vloerbedekking bij mijn ouders in de woon kamer minder erg dan door mij verzorgd te worden. Dat zegt genoeg denk ik……. Toch voel ik me op een vreemde manier vereerd. Blijkbaar zie ik er erg zorgzaam uit en durft ze haar Herman aan mij toe te vertrouwen. Ik kan nu eigenlijk al geen nee meer zeggen.

“Ok, ik wil best voor Herman zorgen maar alleen als het geen hond of kat is.” Met de kronkelende en trillende goudvissen in mijn achterhoofd besluit ik dat ik het haar niet aan kan doen om voor haar huis dier te zorgen. Mijn collega schudt lachend haar hoofd. “Herman is geen dier.” Ik haal opgelucht adem, om direct te vervolgen  “ik wil ook geen kind of bejaarde!” Mijn collega komt niet meer bij en blijft haar hoofd schudden. “Ok dan is het goed. Herman mag best een weekje of wat bij mij blijven.”

Mijn collega vertelde me dat Herman geen vaste verblijfplaats heeft. Hij zwerft maar een beetje rond en blijft nooit lang op dezelfde plek. Hij kan best goed voor zich zelf zorgen maar af en toe heeft hij wat aandacht en eten nodig. Tijdens de uitleg van mijn collega kon ik mezelf alleen maar afvragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Maarja beloofd is beloofd dus kom maar op met die zwerver met zijn paardennaam.

 En vandaag was het zover. Ik wist niet precies wanneer Herman zou komen maar toen ik mijn collega naar me toe zag lopen wist ik al genoeg. Vandaag zou Herman met me mee naar huis gaan.
Na het werk stond ik bij de auto te wachten toen ze hem naar me toe bracht. Terwijl ik de deur opendeed zodat hij voorin kon zetten gaf mijn collega me een brief. “Hierin staat hoe je hem het beste kunt verzorgen. Het komt vast goed!”

Zuchtend stap ik in de auto. Ik kijk Herman aan vanuit mijn ooghoeken als ik het terrein afrijd. Hij heeft zijn dekentje omgeslagen. Volgens mij had ik daarover ook iets in de brief gelezen, hij is gehecht aan zijn dekentje en wil het de hele dag en nacht omhouden. Lekker dan denk ik als ik stilzwijgend naar huis rij. Daar zit ik mooi mee, een zwever met een paardennaam en een obsessie voor een dekentje. Dit gaat een TOP week worden!

Geplaatst in: 

category algemeen

 | 

0 reactie(s) >>