De week is net pas begonnen......

Het zijn de vijftien langste minuten die ik naar huis moet rijden na mijn werk. Met Herman naast me probeer ik me op het verkeer te concentreren. Nouja verkeer, het enige waar ik me op moet concentreren zijn eventuele tractors en overstekend vee.
Om de stilte te doorbreken zet ik de radio aan. Af en toe kijk vanuit mijn ooghoek naar Herman. En naar zijn dekentje.

Ik probeer te bedenken wat ik de komende week allemaal kan verwachten. Hij moet toch eten en een beetje bezig gehouden worden neem ik aan. Tenminste ik zag in de instructies dat ik elke dag wel iets met hem moet doen. Pffff waar ben ik aan begonnen.

Als ik bij mij thuis de pad op rij gaat mijn telefoon. Gezellig, ik verwachtte haar telefoontje al, het is een vriendin die ik al een tijd niet heb gesproken. Ik stap uit, doe de auto op slot en loop naar binnen. Ik plof op de bank en nestel me in een hoekje. Voor ik het weet zijn we een half uur verder en weet ik precies wie het met wie doet en wie niet meer met wie, en wie er ruzie heeft met wie en wie niet meer met wie. Helemaal voorzien van de laatste info laat ik me op de bank zakken en zet de tv aan. Ik heb zin een film.

Het is inmiddels donker buiten als de film is afgelopen. De tranen lopen over mijn wangen van het lachen en ik heb dorst. Als ik naar de keuken loop heb ik het gevoel dat er iets anders is, ik kijk rond en ik mis iets. Ik mis mijn tas. Die heb ik vast in de auto laten staan toen ik werd gebeld. Ik moet mijn tas hebben maar aangezien het donker is kan ik niet naar buiten zonder enige voorbereiding. Ik doe het buitenlicht aan, pak mijn sleutels en mijn telefoon zodat ik voor me uit kan schijnen. Voor ik naar buiten loop rammel ik eerst een paar keer flink met mijn sleutels zodat eventuele katten weten dat ik eraan kom. In mijn hoofd is het rammelen met een sleutelbos ook een geweldige manier om eventuele aanvallers/dieven die zich in mijn heg verstoppen zodra het donker wordt weg te jagen. Met mijn telefoon schijn ik richting de auto en loop stapje voor stapje de pad af.

Ik trek snel de deur open en ik grijp mijn tas. Ik wil net de deur dicht gooien om zo snel mogelijk weer naar binnen te kunnen gaan als ik iets ruik. Er komt een vreemd luchtje uit mijn auto. Ik snuffel een beetje aan mijn tas, bang dat mijn parfum is gaan lekker of dat er nog een mandarijn van vorig jaar kerst in zit dat nu eindelijk besluit zichzelf kenbaar te maken. Maar mijn tas ruikt eigenlijk nergens naar (op een bepaalde manier ook verontrustend als ik er zo over nadenk). Als ik me voorover buk om in de auto te kijken komt de geur me al tegemoet. Het ruikt een beetje zurig, als een baby die te lang in een natte pamper heeft rondgekropen. Op het moment dat ik mijn hoofd naar binnen steek schrik ik.

In mijn haast om de telefoon op te nemen heb ik Herman opgesloten in de auto en zijn geur heeft de hele auto gevuld......

Geplaatst in: 

category algemeen

 | 

0 reactie(s) >>